2014 yılından beri hem bireysel grup olarak açtığımız Hep Cümlelerimi Bir Kenara Bırakıyorum çalışmasının en etkileyici taraflarından biri ilk günden beri iki farklı grupta insan ile çalışıyor olmamız.

2014 yılında farklı zamanlarda 2 tanıtım toplantısı ile duyurulan bu çalışmada bu grup zaten belirlenmişti.

Birinci grup, sürekli başına aynı olayların geldiğinden yakınıyor, bunun sebebini anlayamıyor ve farklı bir çıkış kapısı arıyordu. Aslında başlarına her zaman aynı olay gelmiyordu, onlar her seferinde aynı tepkiyi verip farklı sonuçlar almayı bekledikleri için başlarına “ne yapsalar” aynı şeyin geldiğini sanıyorlardı.

Düşünün ki bir masaya avucunuz açık bir şekilde ve aynı hızda vuruyorsunuz, her seferinde aynı sesi alırsınız. Ama elinizi yumruk yapar gibi tutup, kapıya tıklatır gibi vurursanız aynı masadan farklı bir ses gelir. Sadece neyi ve nasıl farklı yapmanız gerektiği bilgisine erişmeniz gerekir.

İkinci grup ise, sürekli karar verip yapmadığı şeyler, yani “Bir Kenara Bıraktıkları” cümleleri için gelmişti. Pazartesi rejimleri, sigara bırakma hikayeleri, konuşacağım diyerek yutulan duygular…

İkinci grup da aslında tam olarak aynı şeyi yapıyor, ancak olayların başına geldiğini düşünmek yerine, “ben yapamıyorum” diyerek kendini suçlayarak duruma yaklaşıyordu.

Oysa ki yapılan ve yapılmayan şeyler “hep” aynı. Sadece neyi, nasıl, niye yaptığımız/yapmadığımız ve sonucuna dair algımız bizi mağdur, kurban, güçsüz ve mutsuz görmemize, hatta hissetmemize neden oluyor.

Eğer algı filtrelerimizin, ihtiyaçlarımızın, güçlü yanlarımızın ve stres altındaki davranışlarımızın farkındalığına erişebilirsek, o zaman kendimize acımasızca biçtiğimiz ve bize engel olan bu rollerden çıkarız.